“Altijd zorgen voor anderen … en jezelf vergeten?”
Je hebt een vroege ochtenddienst in de zorg.
Het huis slaapt nog terwijl jij snel de badkamer in glipt.
Je splash wat koud water in je gezicht en brengt je crème aan.
En dan kijk je even naar jezelf in de spiegel.
Je laat je armen zakken en zucht diep….
Niet omdat je ineens een puist ziet.
Niet omdat je een rimpel ontdekt.
Maar omdat je gezicht iets laat zien wat je eigenlijk liever niet ziet.
Vermoeidheid.
Niet omdat je slecht slaapt.
Niet omdat je ongezond leeft.
Maar omdat je huid de spanning, drukte en jaren van zorgen inmiddels begint te laten zien.
En hoe goed je je crème ook uitsmeert….
met make-up krijg je het eigenlijk niet meer echt opgelost.
Herken je dit….
Ochtend
Het huis wordt langzaam wakker.
Je hoort iemand boven door de gang lopen.
Er moet nog een broodtrommel gemaakt worden.
Al zijn ze groot en kunnen ze het inmiddels best zelf…. je blijft moeder.
Vlak voordat je de boodschappen gaat halen probeer je nog snel iets aan jezelf te doen nu de badkamer even vrij is.
Je kijkt vluchtig in de spiegel.
En daar is die gedachte alweer.
Jeetje…. wat zie ik er moe uit.
Je pakt snel een beetje make-up.
Een lipstick.
Niet omdat je uitgebreid de tijd hebt…. maar omdat je toch iets wilt doen om er wat frisser uit te zien.
Even later sta je bij de supermarkt op het plein.
De cassière kijkt je aan en zegt:
“Drukke week?”
Je glimlacht.
Maar ergens denk je….
blijkbaar straal ik dat ook echt uit.
Op het werk
Het is druk.
Zoals eigenlijk altijd.
Er is weer iemand ziek dus iedereen loopt net iets harder vandaag.
Je loopt door de gang en vangt je spiegelbeeld heel even op in het raam.
Dat ene moment is genoeg.
Daar is die gedachte weer.
Wat zie ik er moe uit.
Niet ziek.
Niet uitgeput.
Maar gewoon…. alsof je gezicht alle drukte van de afgelopen jaren heeft opgeslagen.
Je kijkt snel weg.
Er is werk te doen.
Er wachten mensen op je.
Tussen alles door
De ochtend vliegt voorbij.
Je helpt….
je regelt….
je zorgt.
Voor iedereen.
En ergens onderweg dringt het ineens tot je door dat je voor jezelf al een tijdje niet meer zo goed zorgt.
Niet omdat je dat niet wilt.
Maar omdat er altijd iets of iemand anders eerst komt.
Werk.
Kinderen.
Je moeder misschien.
Het huishouden.
En ergens onderweg heb je jezelf langzaam naar de laatste plek geschoven.
Niet expres.
Maar het is wel gebeurd.
Na je dienst
Je zit even in de auto voordat je naar huis rijdt.
Heel even stilte.
Je klapt de zonneklep naar beneden en kijkt in de spiegel.
Je gezicht staat strak.
Je ogen zijn moe.
En je denkt:
wanneer ben ik er eigenlijk zo uit gaan zien.
Niet dat je ziek bent.
Niet dat er echt iets mis is.
Maar je ziet wel dat je huid niet meer laat zien hoe jij je eigenlijk wilt voelen.
Fris.
Ontspannen.
Levendig.
Later
Soms zie je een foto van jezelf.
Of je staat naast een vriendin die er stralend uitziet.
Niet perfect.
Maar gewoon…. ontspannen.
En heel even voel je iets dat je liever niet voelt.
Een beetje jaloezie.
Een beetje verdriet.
En die gedachte:
Zo zag ik er vroeger ook uit.
Wat als je niets verandert?
Wat als dit langzaam je nieuwe normaal wordt….
Niet ziek.
Niet ongelukkig.
Maar gewoon…. nooit meer helemaal lekker in je vel.
Wat als elke keer dat je in de spiegel kijkt je denkt:
waar is mijn frisse uitstraling gebleven?
Wat als je gezicht steeds meer laat zien hoeveel je geeft, hoeveel je regelt, hoeveel je draagt….
maar steeds minder laat zien hoe jij je eigenlijk wilt voelen.
Energiek.
Zacht.
Stralend.
En wat als je over tien jaar nog steeds denkt:
had ik maar eerder iets voor mezelf gedaan.
Plan hier je grati online sessie
“Ik dacht echt dat ik niet moest zeuren en het vanzelf weer over zou gaan. Moe zijn. Kort lontje. Slecht slapen. Slechte huid. Chantel liet me voor het eerst voelen dat mijn lichaam niet tegen me werkte, maar me iets probeerde te vertellen. Door de behandelingen en simpele huidverzorgingsrituelen slaap ik weer door en ziet mijn huid er weer fris uit. Mijn collega’s zeggen zelfs dat ik weer zachter en vriendelijker kijk. Dat zegt genoeg.”
Marieke (47), verpleegkundige
“Ik stond altijd ‘aan’. Voor mijn gezin, mijn werk, iedereen eigenlijk. Alleen niet voor mezelf. Wat ik fijn vond aan het traject is dat het geen druk gaf. Geen streng schema. Maar stap voor stap in mijn tempo. Mijn huid is rustiger, mijn buikklachten zijn verminderd en ik pak nu zonder schuldgevoel een avond voor mezelf. Dat had ik een jaar geleden echt niet gedacht.”
Sandra (58), teamleider
“Nooit een nacht goed doorslapen. Altijd maar moe. Kringen onder mijn ogen. Na een paar weken merkte ik dat mijn lichaam echt ontspande tijdens de behandelingen. Mijn nachten zijn niet perfect, maar ik word niet meer uitgeput wakker. Dat verschil voelt enorm. En die kringen onder mijn ogen zijn de helft minder. Het voelt alsof ik mezelf weer terug heb.”
Ilse (45), HR-adviseur
“Ik vond het lastig om hulp te vragen. Ik dacht: anderen hebben het zwaarder. Maar mijn energie was echt op. Wat mij raakte is dat Chantel niet alleen naar mijn huid keek, maar naar mij als geheel. Ik voel me weer lekker in mijn vel en een stuk liever voor mezelf.”
Karin (50), ondernemer
“Niet zweverig. Wel verdiepend. Puur natuurlijk en precies wat ik nodig had.”
Esther (49)
