Lekker lui onderuit met een dampende kop thee in onze handen zitten we over deze zin te mijmeren. Wat betekent deze zin precies? Wat zeg je dan eigenlijk?

“Ik gun het”… is mega liefdevol… het is iets wat je graag wil of wenst voor de ander, toch? Vervolg ik met een onderzoekende vibratie in mijn stem. Dus als je het jezelf NIET gunt, betekent het dat je iets graag wilt, maar niet geeft. “Ja, eigenlijk wel”, zegt mijn vriendin.

“Dan kan dit toch maar 2 dingen betekenen”, vervolg ik. Nieuwsgierig kijkt mijn vriendin me aan met een twinkeling in haar ogen die mij aanspoort om door te praten. Aangemoedigd steek ik mijn duim omhoog en roep: één!

1. Je wilt het toch niet echt. En dat is prima, maar wees hier duidelijk in naar jezelf. Benoem het gewoon. Nee, dit wil ik niet, geen behoefte aan, nu niet of gewoon nee, klinkt toch veel daadkrachtiger, energieker en duidelijker? Ik zoek haar blik weer op voor bevestiging.

Ze stopt net een blokje pure chocola in haar mond waardoor ze alleen maar kan knikken, dus ik ga door.

Jezelf iets misgunnen, dat voelt toch als een stomp in je maag en helemaal niet fijn. Ik voel het ook letterlijk in mijn buik en kruip ineen. Mijn vriendin lacht en roept: “Wat ben je toch sensitief.”

Ik recht mijn rug en kijk haar zelfverzekerd aan. Nou, dat is toch zo? Als je duidelijk en daadkrachtig gewoon zegt dat je het niet wil, voelt dat toch veel meer als een sterke beslissing. Terwijl ik de woorden uitspreek, zakken mijn schouders nog iets meer naar achteren en komt mijn borst vooruit.

“Ja”, glimlacht mijn vriendin, “ik zie het en ik voel het! Ik ben nu heel benieuwd wat je tweede conclusie is.”

2. Terwijl ik onze lege theekopjes nog eens vul, denk ik na over mijn woorden. Ik denk dat het tweede een angst is. Je wilt het heeeel graag, maar er zit een angst onder waardoor je je wens onvervuld laat.

“Wat voor angst dan?”, vraagt mijn vriendin. Ik haal mijn schouders op en blaas zachtjes over mijn thee. Mijn Vata-hoofd schiet alle kanten op… welke angsten?… Zijn deze angsten dan ook terecht?… geld… tijd… angst voor wat anderen zullen zeggen?… beperkende (onbewuste) gedachten die je van huis uit hebt meegekregen?… dat is alleen maar weggelegd voor… (vul de puntjes maar in)… of angst voor het onbekende… vast een gedoe om het te regelen…

En toen popten de woorden in mijn hoofd: Wat gun jij jezelf niet? Oei & Auw.

“Kak” zeg ik hardop. “Ik gun mezelf de tijd niet om in het zonnetje te gaan schrijven zonder doel. Ken jij die geurpennen van vroeger nog?”, vraag ik mijn vriendin. “Ja, de oranje sinaasappel vond ik het fijnste.” De herinnering aan elke kleur en geur van deze pennen schiet in mijn hoofd voorbij. “Ja, maar die zachtblauwe vond ik het fijnste schrijven. Deze zette ik dan op mijn schrift en dan werd de zee van woorden in mijn hoofd vanzelf visueel door ze op te schrijven.”

Nu ben ik bang dat ik lui gevonden word als ik even stilzit. Bang dat ik beschuldigd word van lummelen en nutteloos gedrag. Mijn vriendin kijkt me aan met een blik van: Kom op Chant, dat meen je niet, je weet wel beter.

Ze kijkt op haar smarthorloge en roept: “Nou, ik gun mezelf de hele wereld, dus onze afspraken zijn lekker doorgepland en dan ga ik nu boodschappen doen zodat ik daarna lekker kan wandelen door het park met al haar prachtige herfst kleuren.”

Ze geeft me een dikke kroel en fluistert zachtjes: “En jij pakt nu pen en papier en gaat lekker nog even schrijven.”

Met de geur van Altearah Indigo Clarity om me heen en het bewijs van professor Erik Scherder, dat elke dag lummelen mega belangrijk is, hebben de woorden hun nut gevonden. Het heerlijk najaarszonnetje op mijn gezicht zorgt voor de nodige vitamine D en geeft me een warm en gelukzalig gevoel vanbinnen. “Ik gun mezelf de hele wereld” denk ik blij.

Wat gun jij jezelf?