Of hoe ik mijn eigen advies letterlijk moest opvolgen…

Het is woensdagavond 2 juli. Ik voel het al een beetje kriebelen. Niet in de goede zin van het woord. Mijn benen zijn onrustig, je kent dat gevoel misschien wel, alsof ze willen rennen terwijl jij gewoon lekker op de bank wil liggen. Dus ik geef ze wat liefde: benen omhoog, rustige ademhaling, op tijd naar bed.

De volgende ochtend ga ik wandelen met een vriendin. We zijn net onderweg als ik zeg: “Dit voelt niet oké.” Mijn been voelt gek: alsof ik een zweepslag heb gehad of op het punt sta om kramp te krijgen. Een doffe, zeurende pijn. Maar ja… doorlopen dan maar?

En zoals zoveel vrouwen doen, zet ik door. Ik wil niet zeuren. Ik wil niet stoppen. Dus we lopen verder, de dijk op. Maar mijn been wordt dikker, rood, warm. En ik weet: dit is foute boel.

Ik bel de huisarts en ga terug naar huis. Thuisgekomen zet ik meteen mijn voeten in een magnesiumbadje. Ik weet wat te doen: rust, koelen, Crio Booster smeren, benen omhoog. De spanning zakt iets, de zwelling ook. Mijn onrust gelukkig ook een beetje.

De arts stelt me gerust: het is gelukkig geen trombose. Waarschijnlijk een oppervlakkige aderontsteking. Een echo volgt, maar laat niks bijzonders zien. Een uitgebreider vaatonderzoek komt in september. Ondertussen? Smeren, masseren, rust nemen, maar ook: voelen. Luisteren naar mijn lijf.

Tien dagen later, precies op 12 juli, is de pijn ineens weg. Alsof mijn lijf zegt: dankjewel dat je mij de tijd en liefde hebt gegeven.

Wat ik hiervan leerde (en waarom ik dit met je deel):

Soms moeten we zelf even stilvallen om te voelen wat we anderen adviseren. Deze ervaring heeft me opnieuw laten zien hoe krachtig onze dagelijkse gewoontes zijn. Hoe belangrijk het is om niet alleen te weten wat je moet doen, maar het ook echt te doen. Zeker als het gaat om benen, vaten, stroming.

💙 Magnesium werkte rustgevend én spierontspannend.
💙 De Crio Booster en Crio Crème gaven directe verkoeling en hielpen de vaatwand kalmeren.
💙 Door de combinatie voelde ik niet alleen minder pijn, maar kwam mijn vertrouwen ook langzaam terug.

En dat is misschien nog wel het belangrijkste. Want als je benen het laten afweten, wie draagt je dan?