Van puist op mijn kin naar puur in mijn kracht
Waarom een fotoshoot meer is dan een plaatje schieten
De dag voor de fotoshoot stond ik voor de spiegel en voelde ik het letterlijk groeien:
de puist op mijn kin, de wallen onder mijn ogen en de onzekerheid in mijn hoofd.
Wat moest ik in hemelsnaam aantrekken? Waarin voelde ik me niet zo dik? Waarin juist wél vrouwelijk? Of moest het toch zakelijk zijn?
De stress borrelde op, samen met de vermoeidheid na een lange werkdag.
In mijn hoofd floepte nog even die gedachte voorbij:
“Waarom heb ik dit in hemelsnaam geboekt, zo vlak voor mijn vakantie in topdrukte?”
En tóch wist ik:
Deze fotoshoot gaat me iets brengen. Meer dan een profielfoto. Meer dan een glimlach op beeld.
De voorbereiding begint van binnen
Terwijl ik mopperend over wallen en vermoeidheid door het huis draaf, stonden daar mijn twee ankers:
Huipie, mijn rots in de branding, en Jayden, mijn dochter van 13.
Met liefdevolle woorden stelden ze me gerust.
Jayden had een briljant idee: een mini-behandeling in mijn eigen salon.
Met haar vrolijke lach en zachte handen reinigde ze mijn huid, legde een verkoelend oogmasker aan en masseerde een heerlijk serum in.
Zoveel aandacht, zoveel liefde, ik voelde mezelf langzaam weer landen.
Met een paar druppels Vata-geur (mijn redder bij overprikkeling) en een rustgevende meditatie voor het slapengaan, zakte ik weer terug in mezelf.
Op pad met hoedjes én heilige routines
De volgende ochtend begon ik rustig.
Bergamotolie gaf me een frisse, heldere start.
Mijn benen masseerde ik in met de Crio-crème van Lakshmi: verkoelend, verlichtend en activerend.
De Crio-spray verdween natuurlijk in mijn tas, samen met zonnecrème, hoeden, kettingen, kledingstukken én een aromatherapie-kit.
Op naar Den Haag, samen met twee fijne collega-onderneemsters: Lia en Jolanda.
De bestemming: een workshop portretfotografie bij Petra van Vliet van Powershoot Academy.
Wat ik niet wist: ik zou daar ook een stukje van mezelf ontmoeten.
We kwamen aan in het prachtige Clingendaelpark.
Een plek waar de natuur zachtjes begon te spiegelen wat zich in ons afspeelde.
Eerst je twijfels uitspreken, dan je licht aanzetten
Voor we voor de camera gingen staan, vroeg Petra ons eerlijk te benoemen waar we “níet” blij mee waren aan onszelf.
De onderkin.
De rimpels.
Te klein.
Te veel.
Te onzeker.
Het raakte me.
Niet alleen wat ik hoorde, maar ook hoe kritisch ik zelf kon zijn.
En toen gebeurde er iets bijzonders.
We namen één voor één plaats op een houten bankje.
De rest van de groep had anderhalve minuut om álle mooie dingen te benoemen die ze zagen in die persoon.
Geen filters. Geen opsmuk. Alleen oprechte blikken en liefdevolle woorden.
Sommige vrouwen huilden.
Anderen straalden.
En ik voelde:
dít is vrouwelijke verbinding in haar puurste vorm.
Van zelfkritiek naar zelfverbinding
Wat begon met onzekerheid, eindigde met zachtheid, verbinding en dankbaarheid.
We sloten de dag af op het strand, verzadigd en voldaan.
En ja, ik sprayde nog een paar keer met mijn Crio-spray. Kleine rituelen die me helpen opfrissen, aarden, en terugkomen bij mezelf.
Wat ik de volgende keer anders zou doen?
Iets minder kleding meenemen 😉
Wat ik áltijd opnieuw zou meenemen?
Mijn geuren. Mijn tools. Mijn rituelen.
Want wat je uitstraalt, begint van binnen.
En soms heb je daar gewoon een beetje aromatherapie, een dochter met gouden handen, en een bankje in het park voor nodig.
