Het weer voorspelde regen, kou en bewolking…. behalve in de ochtend. Goed gemutst ging ik daarom richting de Merwelanden om samen met een collega een wandeling te maken. Het zonnetje scheen prachtig en het was heerlijk weer. We voelden ons lekker in ons vel en even helemaal gezegend.

Op een gegeven moment liepen we een pad op en zagen we in de verte een konijntje zitten. Vanuit een ander pad kwam tegelijkertijd een wandelaar met een hond aanlopen. Het konijntje had de loslopende hond volgens ons ook gezien en nieuwsgierig stonden we te kijken wat ze zou gaan doen.

Tot onze verbazing kwam ze juist onze kant op gerend. Doodstil stonden we naar dit bijzondere moment te kijken. Tot drie keer toe dacht ik: nu ziet of ruikt ze ons en rent ze weg…. maar ze bleef steeds dichterbij komen. Tot vlak voor onze neus.

Op het moment dat ze ons opmerkte, schoot ze razendsnel weg en dook ze de bosjes in. Vast richting een veilig holletje, weg van mens en hond.

Wij liepen verder en kwamen de eigenaar van de vrolijke bulldog tegen.

Hij had ons stil zien staan, maar het konijntje niet gezien. Daarom dacht hij dat wij bang waren voor zijn hond…. simpelweg omdat het een bulldog was. Een ras waar veel mensen meteen een oordeel over hebben. Je zag het verdriet van die gedachte letterlijk in zijn ogen staan.

Maar niets was minder waar.
Integendeel zelfs…. het was een enorme lieverd en ik zag meteen dat hij graag even aandacht wilde. Natuurlijk gaf ik hem die aai met liefde.

En eerlijk?
Zo zie ik ook vaak vrouwen met eczeem naar zichzelf kijken.

Jij kijkt in de spiegel en ziet vooral de rode plekken, schilfers of onrustige huid…. de “bulldog”. Vervolgens ga je er automatisch vanuit dat andere mensen daar óók alleen maar naar kijken. Dat ze het vies vinden. Besmettelijk. Of opvallend.

Dus maak je jezelf kleiner.
Je trekt je mouwen verder over je handen.
Draagt liever een coltrui.
Zegt sociale afspraken af.
En verstopt jezelf het liefst net zoals het konijntje veilig weg.

Terwijl ik vaak iets heel anders zie.

Ik zie een mooie vrouw die moe is van het vechten tegen haar huid.
Een vrouw die altijd doorgaat.
Die zichzelf vaak op de laatste plek zet.
En een lichaam dat eigenlijk om rust, aandacht en zachtheid vraagt.

Met de man kregen we uiteindelijk een heel leuk gesprek. Met een vrolijke lach liep hij daarna verder met zijn lieve bully. Wij gingen nog even ergens in het zonnetje zitten met een kop thee en genoten na van deze bijzondere ochtend.

En jij?

Duik jij nog wat dieper weg in je trui….
of kies je ervoor om jezelf én je huid serieus te nemen?